منتظر ديدار تو هستم، سهل است بگويم که گرفتار تو هستم،

من در پي اين حادثه غمخوار تو هستم، هر چند که دور از مني و من ز تو دورم،

بر جان تو سوگند که دوستدار تو هستم....

تولدت مبارک گل یخی من

زیاد دنبالم نگرد شاید مرده باشم واینی که برات می نویسه روح باشه

من شکستم در خود
من نشستم در خویش
لیک هرگز نگذشتم از
 پل
 که ز رگ های رنگین بسته ست کنون
بر دو سوی رود آسودن
 باورن کن نگذشتم از پل
 غرق یکباره شدم
من فرو رفتم
 در حرکت دستان تو
 من فرو رفتم
در هر قدمت ، در میدان
من نگفتم به ذوالکتاف سلام
 شانه ات بوسیدم
تا تو از این همه ناهمواری
به دیار پکی راه بری
که در آن یکسانی پیروزست
من شکستم در خود
من نشستم در خویش

وقت رفتن، تو چشماش نگاه نکردم
آسمون چشماشو ابری نکردم

با یه قلب پاره پاره، برمی گشتم از دیارش
به یاد اون گُل سرخی که می داد به دست یارش

قلب من براش می تپید، اون ولی چیزی نمی گفت
توی قلب ساده ی من، باز گُل عاشقی می شکفت

توی دنیایی که داره، آسمون پر از ستاره اس
من ولی دنیایی دارم، که شباش فقط خاطره اس

خاطراتی پُرِاز عشق، پُرِ از شادی و خنده
همه لحظه های نابی که دیگه برنمی گرده

همه واژه های این شعر بمونه به یادگاری
شاید یک روزی شقایق، بخونه برای یاری

فرسود پای خود را چشمم به راه دور
تا حرف من پذیرد آخر که : زندگی
رنگ خیال بر رخ تصویر خواب بود
دل را به رنج هجر سپردم ولی چه سود
پایان شام شکوه ام
صبح عتاب بود
چشمم نخورد آب از این عمر پرشکست
این خانه را تمامی پی روی آب بود
پایم خلیده خار بیابان
جز با گلوی خشک نکوبیده ام به راه
لیکن کسی ز راه مددکاری
دستم اگر گرفت فریب سراب بود
خوب زمانه رنگ دوامی به خود ندید
 کندی نهفته داشت شب رنج من به دل
اما به کار روز نشاطم شتاب بود
آبادی ام ملول شد از صحبت زوال
بانگ سرور دردلم افسرد کز نخست
 تصویر جغد زیب تن این خراب بود

ازهجوم نغمه ای بشکافت گور مغز من امشب
                 مرده ای را جان به رگ ها ریخت
                                   پا شد از جا در میان سایه و روشن
                                   بانگ زد برمن :‌ مرا پنداشتی مرده
و به خک روزهای رفته بسپرده ؟
لیک پندار تو بیهوده است
                         پیکر من مرگ را از خویش می راند
                                  سرگذشت من به زهر لحظه های تلخ آلوده است
                                                من به هر فرصت که یابم بر تو می تازم
شادی ات را با عذاب آلوده می سازم
 با خیالت می دهم پیوند تصویری
                                                    که قرارت را کند در رنگ خود نابود
                                                                          درد را با لذت آمیزد
 در تپش هایت فرو ریزد
 نقش های رفته را باز آورد با خود غبار آلود
                                                                 مرده لب بر بسته بود
                                                                 چشم می لغزید بر یک طرح شوم
                                                                                می تراوید از تن من درد 
                                                                       نغمه می آورد بر مغزم هجوم ...

دل وحشت زده در سینه من می لرزید
دست من ضربه به دیوار زندان کوبید
ای همسایه زندانی من
 ضربه دست مرا پاسخ گوی
صربه دست مرا پاسخ نیست
 تا به کی باید تنها تنها
 وندر این زندان زیست
 ضربه هر چند به دیوار فرو کوبیدم
پاسخی نشنیدم
سال ها رفت کهمن
 کرده ام با غم تنهایی خو
 دیگر از پاسخ خود نومیدم
راستی هان
 چه صدایی آمد ؟
ضربه ای کوفت به دیواره زندان دستی ؟
 ضربه می کوبد همسایه زندانی من
 پاسخی می جوید
 دیده را می بندم
در دل از وحشت تنهایی او می خندم

دنیای زندونی دیواره ... زندونی از دیوار بیزاره

خدایا . . .

در عین ناامیدی  دست نیاز به سوی تو دراز می کنم

تو را صدا می زنم................صدایم گوش کن

خدایا . . .

پر از گناهم.... وتو ستاری  ........... گناهانم بپوشان

تو بی نیازی من نیازمند کرم تو ....

خدایا کمکم کن تا بد را از خوب تشخیص بدهم

توانایی بده در راه تو قدم بردارم

امید بده تا بنده تو حقیر تو احساس ناامیدی نکند

تو عادل .. تو رحمان ... تو رحیم ...

و تو من ،این بنده حقیرت را به خویش بخوان

تا همیشه سپا سگذار نعمتهای تو باشم

دستهای نیازآلودم همیشه به سوی تو دراز است...

خدایا صدایم را بشنو ...

دیوارهای خالی اتاقم را
                               از تصویرهای خیالی او پر می کنم
 خدای من زیباست
                                خدای من رنگین کمان خوشبختی ست
 که پشت هر گریه
                          انعکاسش را
                                                 روی سقف اتاق می بینم 
                                                  من هیچ
                                                   با زبان کهنه صدایش نکرده ام
                                                       و نه
                                                          لای بقچه پیچ سجاده
                                                            رهایش . . .
او در نهایت اشتیاق به من عاشق شد و
                                                            من در نهایت حیرت
                                     حالا
                                              گاه گاهی که به هم خیره می شویم
                                               تشخیص خدا و بنده چه سخت است  . . .